Bij het huis komen is makkelijker gezegd dan gedaan. Ging het in september vrij eenvoudig met de Rozinante, nu is het een stuk zwaarder en hartverzakkender.
Door regen en andere oorzaken is de weg omhoog spekglad geworden en onze mooie, van Huyb en Gea geleende Xanthia, glijdt halverwege de helling gewoon weer achteruit!
Ik heb helemaal geen controle over het stuur en langzaam slipt en slibt de auto dwars op de weg. De auto komt tegen de bermrand tot stilstand. Daar krijgen we de Xantia vervolgens met geen mogelijkheid meer weg. De banden hebben niet genoeg grip om tegen de bermrand op te komen.

Wat nu? Astrid probeert makelaar Mari-Carmen te bellen maar er wordt niet opgenomen in het makelaarskantoor. Waarschijnlijk omdat het nog siesta is. Wat nu? Takken eronder? Maar ook dat lijkt te steil voor de auto en na elke poging glijdt hij verder achtteruit. Daar sta je dan...

Maar dan komt er redding. Het is Roberto. De man die gisteren door Mari-Carmen gecharterd was om ons omhoog te rijden, komt uit het dal aanrijden in zijn todoterreno (4-wheel-drive, terreinwagen). En naast hem zit Lucío, de echtgenoot van Mari-Carmen. We geloven onze ogen niet. We hebben ze nog niet eens gebeld! Hoe weten ze nou dat we ze nodig hebben?

Snel overzien de heren de situatie en de Citroën wordt vlot getrokken, waarna ik op eigen kracht in zijn achteruit naar beneden kom.
Het blijkt dat Roberto de zwager is van Lucío (de man van zijn zuster) en dat Roberto aan de overkant van de vallei woont. Ze hadden ons aan zien komen en omhoog zien gaan, maar ons niet meer achter de heuvel tevoorschijn zien komen. Toen zijn ze maar eens gaan kijken.
We laten onze auto beneden en laden alle spullen in de terreinwagen. Met de terugreis hebben we alles zelf naar beneden gesjouwd omdat we Roberto niet wilden lastigvallen.
Conclusie: Met mooi droog weer kom je er wel maar anders heb je een todoterreno nodig.
M.a.w.: Op zoek naar een Lada Niva.
Belangrijkere conclusie: We zijn nu al helemaal blij met onze nieuwe landgenoten. Wat een hartelijk welkom.