Eerst naar onze makelaar. Nou ja... ónze makelaar... Hij heeft ons Fontebona verkocht. Goeie vent. Pakje opgehaald dat voor ons bij hem was achtergelaten. De nieuwe omvormer voor onze nieuwe zonnepanelen was eindelijk aangekomen. TNT en allerlei andere postboeren vertikken het ook maar in de buurt van ons terrein te komen. Alleen de echte Spaanse postboer nadert ons tot op één kilometer. Belt zelfs op als er een pakje voor ons is. Schattig toch?

Dus. Toen naar de Chinees. Nachtlampje (als controlemiddel om te zien of de zonnepanelen al dan niet werken) terugbrengen dat na 10 seconden was doorgebrand. Nee hool, geen geld telug. Mag nieuwe lampje uitzoeken. Maar wij ssien jullie hebben geen andere lampjess? Dan iets andels in winkel uitzoeken. Jamaar lampje iss sstuk!? Sschande, wil geld terug! Nee hool, geen geld telug.

Helemaal geen meevaller, dus waar gaat dit verhaal heen Leen?

Accu

Naar de jagersvereniging. Die hebben iedere dinsdagochtend zitting in het gebouw van de overdekte markt. We hadden van een hier wonende Engelsman gehoord dat we naar die club moesten, als we een accu wilden om schrikdraad aan te zetten. Om zo het wild uit onze tuin te houden.

En om de ezels wat minder vast te zetten als we een bepaald stukje land aan hun goede zorgen willen overlaten. Wat we ze van de jagersclub natuurlijk niet vertellen. Ezels zijn ze niet wild genoeg. Nou pfff. Moet je Lola zien als ze hengstig is. Lolita.

Alles wat van Lolita, op de knietjes, door de afrastering, tijdens een wilde bui over is. Foto: Thomas

Naar het hol van de jagers dus. Stroop om de mond gesmeerd. Beetje maar. Genoeg om de dienstdoende jager ons direct een schrikdraadapparaat te laten meegeven. Hoera! Iedere 3 à 4 maanden is de accu leeg en kan je op dinsdagochtend een versgeladen accu halen. Alleen zelf nog het schrikdraadspul kopen, maar het duurste deel verzorgen zij. Hoera!

Thomas vond het best een toffe peer. Ik niet. De kerel keek me -met de rug naar Thomas toe- aan alsof ik een lekker lapje ree was.

Desalniettemin. Hoera! dat we toch wat terugkrijgen voor al de onrust die de jagers gedurende het jachtseizoen veroorzaken.

Grind

Op het dagprogramma stond ook nog de cantera, de steengroeve. Van diezelfde Engelsman hoorden we dat het bullshit was dat je het daar in allerlei maten gehakte grind niet als particulier kon ophalen. Kijk. Dat soort informatie. Dat kan je vele honderden tot duizenden euro's schelen. De eigenaar van de smalste oplader in de verre omgeving wilde ons vorig jaar, ook tegen veel geld, namelijk al niet meer helpen omdat de toegang hem te krap was.

Dus wij rondkijken. Het zijn ook nog eens onze buren. De hoogste tijd voor een beleefdheidsbezoek. Een rondhangende werknemer belde voor ons de voorman, die na 10 minuten kwam aanstuiven. Dezelfde die ons op de heenweg in de bocht van de weg probeerde te duwen.

Ondertussen waren wij wat verveeld geraakt en stonden ons gewicht op de laadbrug te wegen. Niet gek: respectievelijk 60 en 20 kilo. Daar doen we het voor! De oplader die daarna de brug opreed, woog ruim 40 ton. Tikje overbeladen. En dan nog moeilijk doen over meebetalen aan het compleet stukgereden wegdek.

Hij had geen kramp in zijn kaken, noch in zijn tong, noch in zijn ogen, dus zelfs ik vond dat de wegduwert een erg aardig vent was. Zo zie je maar weer. Na zeker een half uur uitgebreid met elkaar praten, met zijwegen over dat paarden die altijd beweging hebben en opeens op stal worden gezet, zomaar een spierscheuring kunnen krijgen en nog meer van dat soort belangwekkende informatie, waarbij we af en toe toch echt wel eens een beetje to the point kwamen, zaten we op 5,37 euro voor een ton afgewezen kiezels, rechazo.

Na nog een kwartier langer te hebben gebept, met benadrukking van ons buurmanschap, was het "haal maar op in het weekend, van die bult daar". Enige gezellige tijd daarna, met een laatste vraag over hoe we de betaling dan zouden doen als we in het weekend opschepten, was het "ajjoh, qué va, laat toch, pfff".

Kijk. Dat zijn toch fijne buren. Goede compensatie voor de herrie die ze, zeker nou er nog weinig blad aan de bomen zit, weten te maken. Nu kunnen we de toegangsweg en de parkeerplaats langzaam maar zeker begrinten. En de vloer van de toekomstige sidrería. En allerlei knap modderige paadjes. Hoera!

En dank je wel Mark, ook al zal je dit verhaal nooit lezen, voor je goede tips.

Ghump

Heerlijk de dames ezels. Toch wel. Ik scheld regelmatig op ze, omdat ze in één hap een het jaar ervoor zelf geënt, zorgvuldig uitgegraven, vervoerd, bemest, herbeplant, gestoksteund, bewaterd jong fruitboompje - ghump - doormidden bijten. Daar kunnen het jaar ervoor zelf geënte, uitgegraven, vervoerd, bemeste, herbeplante, gestoksteunde, bewaterde jong fruitboompje niet zo goed tegen.

Waarom bescherm je ze dan niet, vraag je? Omdat we er zoooooooo veel hebben. Geen beginnen aan. Al die wilde kersenboompjes, perzikjes, laurieren, dwergkweeperen, frambozen, meidoorns, vijgen, druivenstekken, vlinderbloemen, Japanse mispels, avocado's met kiempit en al, wilde appels, hazelaars, maar ook simpele herplante essen, tamme kastanjes, Spaanse aken. Ga zo maar door. Ghump.

Allemaal met veel liefde geplant, veruit de meeste onbeschermd, want een boom ezelproof omheinen kost al snel een halve dag werk: 4 gaten 70 cm diep, 4 palen zagen in het bos, op maat zagen en vervoeren, restanten netjes opruimen, palen vastzetten, schapengaas eromheen timmeren (waar zijn de spijkers! hamer!?), extra dwarsliggers voor bovenop zagen, vasttimmeren, pffff ze kunnen er nog steeds met hun kop door, shit ..

En dan dus - ghump -. Alléén een helper die ik net verteld heb dat die lange stokken betekenen dat daar een boompje staat dat ik koester, veracht ik nog dieper, als ze er de volgende dag toch doodleuk op blijken te zijn gaan staan  ...

Aggoh, Añes en Lola doen maar wat natuurlijk. Ik neem het ze toch net wat minder kwalijk dan dan de incidentele blinde helper.

Compostmachine Añes actief. Foto: Astrid

Dit soort onbeholpen helpers helpt ons ook bij andere werkzaamheden vaak weinig verder. De dames daarentegen zijn geweldig! Ze doen - ghump! - bij gaspeldoorn. In Nederland op de rode lijst. Hier een plaag. En ze doen - ghump! - bij braam. Iedereen welbekend. Bij hulst helaas ook - ghump! -, maar vooruit. Dat zien we dan maar door de vingers. Waar gewerkt wordt, vallen slachtoffers. Kortom.

Tot nu toe is de balans positief: gaspeldoorn, braam, jonge berk, hulst in. Kant-en-klare ezelcompost uit. De tuin is er ook opgetogen over. Gaspeldoorn in. Poep uit. Ghump. Plop. Hop. Blij.

Dan verbijt ik nog maar even de - ghump - weggegeten Amerikaanse eik. De tot het bot gestripte tamme kastanje. De ongevraagd op de omheining teruggesnoeide roos van Thomas' moeder.

Vooruit maar dames! Vreet vooral raak. Ik vind het allemaal best, zolang jullie ook maar gaspeldoorn, braam en jonge berk blijven eten. En dat zooitje ongeregeld tot prachtige compost blijven omtoveren. Joepiedepoepie, sapperdeflap, hetse-weer-een-klets!

Bruno, bedankt voor je hulp!

Paco, (Isabel) en Pablo, bedankt voor je hulp!

Dean, bedankt voor je hulp!

Esther, bedankt voor je hulp!

Laura en John, bedankt voor je hulp!

Yvon en Carin, bedankt voor je hulp!

Ursula en Iván, bedankt voor je hulp!

Pedro, bedankt voor je hulp!

Gitta, bedankt voor je hulp!

El Capitán, bedankt voor je hulp!

Colin en Regien, bedankt voor je hulp!

Douwe, bedankt voor je hulp!

Nina, bedankt voor je hulp!

Zo gaat dat. Nee, zo ging dat, moet ik zeggen.

Luisteren naar de wereldomroep. Foto: Thomas

Nederland bezuinigt. Linkse hobby's moeten weg. Blijkbaar is nieuwsvoorziening een linkse hobby, want per 1 januari stopt de Wereldomroep met Nederlandstalige uitzendingen. Geen Nederlands nieuws meer. Geen Vroege Vogels. Geen flarden slap geouwehoer van de truckers, vlak voordat we snel de radio uitdoen. Ook geen Radio Tour de France meer. Wimbledon. Voetbal.

Men van de regering zegt dat de voorheen bestaande doelgroep van luisteraars is verdwenen. Tegenwoordig zouden mensen via internet luisteren. Dat er veel mensen zoals wij overblijven, telt niet. Mensen zonder permanent internet. Mensen onderweg, per truck of op vakantie. Verroest! De oorspronkelijke doelgroep, zou je bijna kunnen denken.

Geen nieuws meer. Natuurlijk is dat geen ramp. We kunnen ook naar de zeer krakerige Spaanse Nationale Radio luisteren. Of naar de glasheldere ontvangst van Radio Cope. De schathemelrijke katholieke zender, schaamteloos gefinancierd door het Spaanse Opus Dei, tevens hoofdsponsor van het Vaticaan.

Hoewel. Ik zeg wel geen ramp, maar als er een ramp is, zoals met de aardbevingen in Nieuw-Zeeland, dan is internet het eerste dat uitvalt. De Nederlanders daar konden gelukkig wel met Nederland in contact komen via de Wereldomroep. Aldus speelde men over en weer informatie door. Binnenkort kan dat niet meer. Bezuinigingen heh.

Het is ook niet dat de RNW er mee stopt hoor. Ze blijven uitzenden. In het Engels of in het Frans. In het Spaans. De Wereldomroep krijgt namelijk echt nog wel geld, maar dat is om de arme negertjes in Afrika in een voor hen min of meer begrijpelijke taal toe te spreken. Wij denken dat het weinig zal helpen. Die arme negertjes in Afrika krijgen namelijk ook al propaganda van de BBC. Een zender die wij trouwens net zo min kunnen ontvangen. Dat zal wel zijn omdat alle zenders op de arme negertjes in Afrika gericht staan.

Je kan alles van ze zeggen, maar niet dat de Wereldomroep niet met zijn tijd meegaat. RNW maakt deel uit van een wereldwijde trend. De arme negertjes in Afrika krijgen namelijk ook Franstalige uitzendingen. Uit China. De arme indiaantjes in Latijns-Amerika hebben Spaanstalige propaganda uit de Verenigde Staten. Nieuw-Zeeland stuurt Japanse uitzendingen naar het noorden. De mooiste die we hoorden was die Stimme von Hanoi. Waarschijnlijk voor de arme Duitsertjes in Spanje.

Het geheel doet me sterk denken aan Noord- en Zuid-Korea. Noord-Korea toetert aan de grens onophoudelijk propaganda, leuzen, verwensingen en beledigingen naar het zuiden. Zuid-Korea toetert aan de grens onophoudelijk propaganda, leuzen, verwensingen en beledigingen naar het noorden.

Oost toetert naar West. West toetert naar Noord. Noord toetert naar Zuid. Niemand die luistert.

We hebben er goede hoop op binnenkort Nederlandstalige uitzendingen uit Maleisië te ontvangen. Wij luisteren wel.

paddestoelen

Bekijk het maar met die idiote spelling. Paddestoelen is de Algemeen Aanvaarde Spelling van Nederlanders in het Buitenland die het Veel Beter Weten. Zo.

Maar daar houden we ons dus tussen het werk door mee bezig. Met paddestoelen. Een nieuwe hobby. Nu we er beetje bij beetje meer over leren van vrienden en kennissen, gaan we zelf ook op zoek. Naar de grote parasolzwam, de Lepiota procera. De gele trechtercantharel, de Cantharellus lutescens. De kastanjeboleet, de boletus badius. En zo meer. Ze staan allemaal op Fontebona. En ongelofelijk veel meer soorten paddestoelen die we niet kennen, maar met dat enige paddeboekje van Thieme dat we hebben, proberen te determineren.

Kastanjeboleet. Eetbaar, nadat we deze mottige exemplaren goed schoonmaakten. Foto: Thomas

Omdat het er zoveel zijn, drogen we de paddestoelen. Voor in het nieuwe jaar, als vleesvervanger voor de vaak vegetarische vrijwilligers.

Drogen parasolzwammen. Foto: Astrid

ezels

Dames Lola en Añes zijn maar één keer ontsnapt tot nu toe. Feilloos het enige zwakke punt in de afrastering gevonden. Een diepe geul waar de omheining te hoog bovenlangs liep. Diep op de knietjes kan je er dan ook als dikke deur Añes best onderdoor. Beetje doorduwen. Lola braaf volgend, het kwade genius achter elke ontsnapping.

Maar één keer. Dat valt gezien hun reputatie erg mee. Of tegen, gezien hun eigen reactie. Hoewel ze ook wel weer blij waren dat we ze na die nacht buitenwei's wat extra biks toestopten. Met als gevolg luidruchtig geknaag en gesmak.

Ezelplaats delict. Foto: Thomas

Volgens Marleen waren ze dat trouwens vroeger nooit. Luidruchtig. Maar zodra wij komen aanlopen moet er hartstochtelijk gebalkt. Gaat de staldeur open. Gebalk. Komen wij uit de stal. Gebalk. Geritsel met cementzakken. Dat. Is. Cement. Vies! Bah! Uh! Gebalk. Zo doen ezels dat. Dom zijn ze niet. Ze denken dat er dan meer eten uit ons komt. Dat werkt ook heel vaak zo. Daarom zijn er zoveel ezels met overgewicht.

Onze dames zijn mooi op gewicht. Ergens tussen de 150 en de 200 kilo zonder vuil aan de hoefjes. Ze moeten binnenkort wel meer aan de bak. Af en toe wandelen we al met ze. Tot grote hilariteit van de buren. Die ons toch al voor gek verklaren, omdat we vrijwillig al culo del mundo wonen. Aan het eind van de wereld. Erger kan het niet meer worden. Dus wandelen we vrolijk door.

We willen in samenwerking met Marleen een rondwandeling van/naar het Ezelparadijs ontwikkelen. Dan moeten we alleen wel eerst een goed en helaas niet goedkoop pakzadel voor ze kopen. Een ezel is geen gazelle, maar in eerste instantie voldoen onze oude fietstassen nog prima.

Omdat we in die kleine kunststof vakjes geen dikke De Waard tent kunnen proppen, moet dat in de toekomst nog wel een echt pakzadel worden. En moeten we een goede route uitstippelen. En een gareel kopen. O nee, dat is voor het verslepen van Serieuze Bomen. Een ander verhaal.

Prima fietstassen. Foto: Thomas

mobiele zaaginstallatie en eurocrisis

Maar ok. Laat ik het er toch over hebben. Het andere verhaal. De ezels moeten dus in de toekomst mooi wel aan de bak. Onder andere in de bosbouw. Goeiegenade. Dat is wel weer een boek op zich. Laat ik het kort proberen te houden.

Thomas en ik besluiten na uitvoerig veel vergelijken een Alaskan mini-mill zaaginstallatie, een kettingzaaggeleidingssysteem om bomen tot planken te zagen, te kopen via internet. We kopen immers zo vaak via internet. Heel verstandig gezien de krankzinnige prijzen die ze in Spanje voor allerlei dingen vragen. Dat moet dus ook nu geen probleem opleveren. Nou!

We hadden het aankoopdebâcle van een eenvoudige waterkrachtcentrale nog vers in het geheugen: na ook weer veel internetstudie en uitzoekerij besluiten we een eenvoudige Chinese http://savoiapower.com/mhydro.html te kopen in Argentinië. Goedkoop en veelbeproefd in China zelf, dus dat zit wel snor. Zon heb je hier immers niet altijd. Water meestal wel. Na maanden mailen over en weer gaan we naar onze Spaanse bank om het bedrag in kwestie over te maken. Naar een rekening in Uruguay.

Zucht. 't Is niet dat ze niet hun stinkende best hebben gedaan, maar steeds moedelozer wordend, staan we na 50 minuten stug baliewerk weer buiten. Transactie afgewezen. Waarom? Zij daarbinnen wisten het niet. Ook de bankdirecteur niet, die zich er na 20 minuten mee kwam bemoeien. Misschien omdat we buutnlanders zijn en derhalve automatisch verdacht. Misschien omdat Uruguay het Zwitserland en daarmee belastingparadijs van Zuid-Amerika is en derhalve automatisch verdacht. Wie het weet mag het zeggen.

Maar goed. Canada is een beschaafd land, dus een internettransactie mag geen probleem opleveren. Hm... Toch wel. Wel eens van de eurocrisis gehoord? Ga zitten.

Ik maak het bedrag voor de zaaginstallatie dus over via de website van de verkoper. Heel gewoon. Niets aan de hand.

Mail van de Canadees. Hij kan de transactie niet binnentrekken. Creditcard geblokkeerd. Ajjoh, ga toch weg. Daarmee doe ik op internet alles, altijd, overal. Ok. Canadees probeert het een keer of drie, vier opnieuw. Knorrige mail. Je kaart is geblokkeerd. Pfffw. Onzin. Maar ok. Laat ik eens kijken op internet. Of de bank iets raars met de kaart heeft gedaan ofzo.

Niets bijzonders te ontdekken in het telebankierdeel. Canadees weer laten proberen. Knorrigerdere Canadees. Hemel. Zijn die mensen rechtstreeks afstammeling van de Nederlanders ofzo? Zelden zulke onbeleefde mensen meegemaakt. 't Is dat we die zaaginstallatie echt willen... Dat terzijde. Canadees kan nog steeds niets van onze creditkaart afhalen.

Pff. Maar weer naar de bank. Walmende werkkleding uit. Burgerklof aan. Hond inbinden, want die gaat gek in haar eentje. Kat uit de auto trekken. Nee je mag niet mee. Mahauw. Hobbeldebobbel, bush uit. Naar beneden scheuren. Laatste deel scherp naar beneden. Infiesto in.

Of het inmiddels op een andere manier is gelukt met de overschrijving naar Uruguay? Nee. Maar daar komen we niet voor. Ohwatnouweer? Want we hadden helaas de nurkse Spaanse baliesnor in plaats van de aardige donkere Spaanse. We willen geld overmaken via. Oh. Geld overmaken. Ja. Via internet. Oh. Kan je toch zelf wel? Jamaar, via de website van Canadees. Oh. Nou. Moejjedoen. Jamaargaatniet. Oh.

Goed. Puntje bij paaltje. Onze credietlimiet blijkt opeens zonder enige aankondiging te zijn verlaagd. Van weet ik veel genoeg, naar 100 euro per maand. Jaaaa haaaallooooo! Daarvoor betalen we niet ik weet niet hoe idiote bedragen aan commissietje hier, extra creditkaartheffingsbetalinkje daar. Kom zeg. Gooi die kaart maar door de vernietiger.

Nurkse bankemployee belt nog tot twee keer toe met ons eigenlijke kantoor in Mieres. Dat dan weer wel. Maar Mieres blijkt nurkser. Nee, dut ze niks als we de creditkaart opzeggen.

Goed. Prrr. Hier tekenen. Kaart door de vernietiger. Kgggrrrr.

Fijn! Vriend Pepo bevestigt ons dit relaas dezelfde dag in geuren en kleuren. We zitten in het hart van het nieuws. Spanje is in paniek. Eurocrisis, en niet zo'n beetje ook. De banken hebben net in pong-pong dominoeffect de limieten van de creditcards van hun kleine klantjes ingetrokken. Van al die mensen die aan het eind van hun financiële latijn nog wat creditkaarttegoed bijpakken, dan niet meer betalen, dan failliet gaan.

En waar gehakt wordt, vallen spaanders. Kleine klantjes zijn kleine klantjes. Dus ook al ben je een brave borst, dan nog doen we lekker onaangekondigd je limiet tot peuterniveau naar beneden. Wel voor een volwassen creditcard betalen. Fijn.

Daar zit je dan. Geen creditcard, want je bent een te consequent direct afbetalende sukkel. Geen stroom, want geen waterkracht. Geen stroom, want te weinig zonnekracht op de te weinig krachtige paneeltjes. Dus geen internet. Dus geen e-mail met de Canadees.

Ok. Naar het Telecentro in het durp. Gesloten. Ja. Lokaal feest zus en zo. Santa Jacoba Met Het Korte Achterlijf. Och? Andere keer dan maar... Andere keer. Weer gesloten. Ja. Internetcursus voor Mensen Met Mutsen. Okeee...?! Uiteindelijk toch open. Mailen met Canadees.

Canadees gelooft geen barst van het verhaal. Maar blijft nog net op het uiterste randje van zijn buitencategorie Canadese beleefdheid bengelen. Hij stuurt zuchtend een overzicht met bankgegevens. Dan kunnen we het bedrag rechtstreeks overmaken op zijn rekening. En echt. Het lukt. Jawel.

Jammer dat Canadees op de valreep toch niet zijn venijn voor zich weet te houden en een snerende opmerking moet maken over mijn gebrekkige vermogen tot het overmaken van geld op een buitenlands rekeningnummer. 't Is dat hij het geld dan net heeft ontvangen nadat de banken het onderling 5 werkdagen hebben weten vast te houden. Tegen € 20,- bijbetaling. Fijn. Canadees is net te laat met zijn opmerking. Anders had ik de hele bestelling alsnog ingetrokken.

Ondertussen vraag ik me af waarom die banken niet nog steeds schathemelrijk zijn. Miljoenen bonussen zijn blijkbaar niet genoeg voor sommige mensen. Jammer voor ze. Wat een gebrekkig leven. En wel heeel erg jammer voor de mensen die daardoor moeten verrekken. Nee, ik heb het niet over mezelf. Ook ik ben absurd rijk in vergelijking tot het merendeel van de wereldbevolking.

Brievenbus voor Fontebona. Foto: Astrid

Goed. De bestelling schijnt onderweg te zijn. We verheugen ons nu al op de aflevering. Dat geeft ongetwijfeld weer een heel nieuw soaphoofdstuk, nu we voor Fontebona een echt postadres hebben aangevraagd bij Spaanse tante Pos.

Never a dull moment. Hoezo al culo del mundo? Waren we er maar eens!

houtkachel

Tussen alle bedrijven door zijn we maar wat blij met ons houtkacheltje in Fontebona. Begin dit jaar op aandringen van Bruno in de Postkoets geplaatst. En nu ik even in Sarabia zit met een toch ook niet te versmaden Zibro petroleumkachel, mis ik die geweldige bak droge warmte wel heel erg.

Nog even en het is weer houthakseizoen. Hout voor bouw en de stook hakken. Hopelijk met hulp van een mobiele zaaginstallatie en ezels. Ik kijk er naar uit. Geef mij maar houthakken al culo del mundo. Graag meer dull moments.

Dull moment van Lola. Foto: Thomas