Bruno, bedankt voor je hulp!

Paco, (Isabel) en Pablo, bedankt voor je hulp!

Dean, bedankt voor je hulp!

Esther, bedankt voor je hulp!

Laura en John, bedankt voor je hulp!

Yvon en Carin, bedankt voor je hulp!

Ursula en Iván, bedankt voor je hulp!

Pedro, bedankt voor je hulp!

Gitta, bedankt voor je hulp!

El Capitán, bedankt voor je hulp!

Colin en Regien, bedankt voor je hulp!

Douwe, bedankt voor je hulp!

Nina, bedankt voor je hulp!

Zo gaat dat. Nee, zo ging dat, moet ik zeggen.

Luisteren naar de wereldomroep. Foto: Thomas

Nederland bezuinigt. Linkse hobby's moeten weg. Blijkbaar is nieuwsvoorziening een linkse hobby, want per 1 januari stopt de Wereldomroep met Nederlandstalige uitzendingen. Geen Nederlands nieuws meer. Geen Vroege Vogels. Geen flarden slap geouwehoer van de truckers, vlak voordat we snel de radio uitdoen. Ook geen Radio Tour de France meer. Wimbledon. Voetbal.

Men van de regering zegt dat de voorheen bestaande doelgroep van luisteraars is verdwenen. Tegenwoordig zouden mensen via internet luisteren. Dat er veel mensen zoals wij overblijven, telt niet. Mensen zonder permanent internet. Mensen onderweg, per truck of op vakantie. Verroest! De oorspronkelijke doelgroep, zou je bijna kunnen denken.

Geen nieuws meer. Natuurlijk is dat geen ramp. We kunnen ook naar de zeer krakerige Spaanse Nationale Radio luisteren. Of naar de glasheldere ontvangst van Radio Cope. De schathemelrijke katholieke zender, schaamteloos gefinancierd door het Spaanse Opus Dei, tevens hoofdsponsor van het Vaticaan.

Hoewel. Ik zeg wel geen ramp, maar als er een ramp is, zoals met de aardbevingen in Nieuw-Zeeland, dan is internet het eerste dat uitvalt. De Nederlanders daar konden gelukkig wel met Nederland in contact komen via de Wereldomroep. Aldus speelde men over en weer informatie door. Binnenkort kan dat niet meer. Bezuinigingen heh.

Het is ook niet dat de RNW er mee stopt hoor. Ze blijven uitzenden. In het Engels of in het Frans. In het Spaans. De Wereldomroep krijgt namelijk echt nog wel geld, maar dat is om de arme negertjes in Afrika in een voor hen min of meer begrijpelijke taal toe te spreken. Wij denken dat het weinig zal helpen. Die arme negertjes in Afrika krijgen namelijk ook al propaganda van de BBC. Een zender die wij trouwens net zo min kunnen ontvangen. Dat zal wel zijn omdat alle zenders op de arme negertjes in Afrika gericht staan.

Je kan alles van ze zeggen, maar niet dat de Wereldomroep niet met zijn tijd meegaat. RNW maakt deel uit van een wereldwijde trend. De arme negertjes in Afrika krijgen namelijk ook Franstalige uitzendingen. Uit China. De arme indiaantjes in Latijns-Amerika hebben Spaanstalige propaganda uit de Verenigde Staten. Nieuw-Zeeland stuurt Japanse uitzendingen naar het noorden. De mooiste die we hoorden was die Stimme von Hanoi. Waarschijnlijk voor de arme Duitsertjes in Spanje.

Het geheel doet me sterk denken aan Noord- en Zuid-Korea. Noord-Korea toetert aan de grens onophoudelijk propaganda, leuzen, verwensingen en beledigingen naar het zuiden. Zuid-Korea toetert aan de grens onophoudelijk propaganda, leuzen, verwensingen en beledigingen naar het noorden.

Oost toetert naar West. West toetert naar Noord. Noord toetert naar Zuid. Niemand die luistert.

We hebben er goede hoop op binnenkort Nederlandstalige uitzendingen uit Maleisië te ontvangen. Wij luisteren wel.

paddestoelen

Bekijk het maar met die idiote spelling. Paddestoelen is de Algemeen Aanvaarde Spelling van Nederlanders in het Buitenland die het Veel Beter Weten. Zo.

Maar daar houden we ons dus tussen het werk door mee bezig. Met paddestoelen. Een nieuwe hobby. Nu we er beetje bij beetje meer over leren van vrienden en kennissen, gaan we zelf ook op zoek. Naar de grote parasolzwam, de Lepiota procera. De gele trechtercantharel, de Cantharellus lutescens. De kastanjeboleet, de boletus badius. En zo meer. Ze staan allemaal op Fontebona. En ongelofelijk veel meer soorten paddestoelen die we niet kennen, maar met dat enige paddeboekje van Thieme dat we hebben, proberen te determineren.

Kastanjeboleet. Eetbaar, nadat we deze mottige exemplaren goed schoonmaakten. Foto: Thomas

Omdat het er zoveel zijn, drogen we de paddestoelen. Voor in het nieuwe jaar, als vleesvervanger voor de vaak vegetarische vrijwilligers.

Drogen parasolzwammen. Foto: Astrid

ezels

Dames Lola en Añes zijn maar één keer ontsnapt tot nu toe. Feilloos het enige zwakke punt in de afrastering gevonden. Een diepe geul waar de omheining te hoog bovenlangs liep. Diep op de knietjes kan je er dan ook als dikke deur Añes best onderdoor. Beetje doorduwen. Lola braaf volgend, het kwade genius achter elke ontsnapping.

Maar één keer. Dat valt gezien hun reputatie erg mee. Of tegen, gezien hun eigen reactie. Hoewel ze ook wel weer blij waren dat we ze na die nacht buitenwei's wat extra biks toestopten. Met als gevolg luidruchtig geknaag en gesmak.

Ezelplaats delict. Foto: Thomas

Volgens Marleen waren ze dat trouwens vroeger nooit. Luidruchtig. Maar zodra wij komen aanlopen moet er hartstochtelijk gebalkt. Gaat de staldeur open. Gebalk. Komen wij uit de stal. Gebalk. Geritsel met cementzakken. Dat. Is. Cement. Vies! Bah! Uh! Gebalk. Zo doen ezels dat. Dom zijn ze niet. Ze denken dat er dan meer eten uit ons komt. Dat werkt ook heel vaak zo. Daarom zijn er zoveel ezels met overgewicht.

Onze dames zijn mooi op gewicht. Ergens tussen de 150 en de 200 kilo zonder vuil aan de hoefjes. Ze moeten binnenkort wel meer aan de bak. Af en toe wandelen we al met ze. Tot grote hilariteit van de buren. Die ons toch al voor gek verklaren, omdat we vrijwillig al culo del mundo wonen. Aan het eind van de wereld. Erger kan het niet meer worden. Dus wandelen we vrolijk door.

We willen in samenwerking met Marleen een rondwandeling van/naar het Ezelparadijs ontwikkelen. Dan moeten we alleen wel eerst een goed en helaas niet goedkoop pakzadel voor ze kopen. Een ezel is geen gazelle, maar in eerste instantie voldoen onze oude fietstassen nog prima.

Omdat we in die kleine kunststof vakjes geen dikke De Waard tent kunnen proppen, moet dat in de toekomst nog wel een echt pakzadel worden. En moeten we een goede route uitstippelen. En een gareel kopen. O nee, dat is voor het verslepen van Serieuze Bomen. Een ander verhaal.

Prima fietstassen. Foto: Thomas

mobiele zaaginstallatie en eurocrisis

Maar ok. Laat ik het er toch over hebben. Het andere verhaal. De ezels moeten dus in de toekomst mooi wel aan de bak. Onder andere in de bosbouw. Goeiegenade. Dat is wel weer een boek op zich. Laat ik het kort proberen te houden.

Thomas en ik besluiten na uitvoerig veel vergelijken een Alaskan mini-mill zaaginstallatie, een kettingzaaggeleidingssysteem om bomen tot planken te zagen, te kopen via internet. We kopen immers zo vaak via internet. Heel verstandig gezien de krankzinnige prijzen die ze in Spanje voor allerlei dingen vragen. Dat moet dus ook nu geen probleem opleveren. Nou!

We hadden het aankoopdebâcle van een eenvoudige waterkrachtcentrale nog vers in het geheugen: na ook weer veel internetstudie en uitzoekerij besluiten we een eenvoudige Chinese http://savoiapower.com/mhydro.html te kopen in Argentinië. Goedkoop en veelbeproefd in China zelf, dus dat zit wel snor. Zon heb je hier immers niet altijd. Water meestal wel. Na maanden mailen over en weer gaan we naar onze Spaanse bank om het bedrag in kwestie over te maken. Naar een rekening in Uruguay.

Zucht. 't Is niet dat ze niet hun stinkende best hebben gedaan, maar steeds moedelozer wordend, staan we na 50 minuten stug baliewerk weer buiten. Transactie afgewezen. Waarom? Zij daarbinnen wisten het niet. Ook de bankdirecteur niet, die zich er na 20 minuten mee kwam bemoeien. Misschien omdat we buutnlanders zijn en derhalve automatisch verdacht. Misschien omdat Uruguay het Zwitserland en daarmee belastingparadijs van Zuid-Amerika is en derhalve automatisch verdacht. Wie het weet mag het zeggen.

Maar goed. Canada is een beschaafd land, dus een internettransactie mag geen probleem opleveren. Hm... Toch wel. Wel eens van de eurocrisis gehoord? Ga zitten.

Ik maak het bedrag voor de zaaginstallatie dus over via de website van de verkoper. Heel gewoon. Niets aan de hand.

Mail van de Canadees. Hij kan de transactie niet binnentrekken. Creditcard geblokkeerd. Ajjoh, ga toch weg. Daarmee doe ik op internet alles, altijd, overal. Ok. Canadees probeert het een keer of drie, vier opnieuw. Knorrige mail. Je kaart is geblokkeerd. Pfffw. Onzin. Maar ok. Laat ik eens kijken op internet. Of de bank iets raars met de kaart heeft gedaan ofzo.

Niets bijzonders te ontdekken in het telebankierdeel. Canadees weer laten proberen. Knorrigerdere Canadees. Hemel. Zijn die mensen rechtstreeks afstammeling van de Nederlanders ofzo? Zelden zulke onbeleefde mensen meegemaakt. 't Is dat we die zaaginstallatie echt willen... Dat terzijde. Canadees kan nog steeds niets van onze creditkaart afhalen.

Pff. Maar weer naar de bank. Walmende werkkleding uit. Burgerklof aan. Hond inbinden, want die gaat gek in haar eentje. Kat uit de auto trekken. Nee je mag niet mee. Mahauw. Hobbeldebobbel, bush uit. Naar beneden scheuren. Laatste deel scherp naar beneden. Infiesto in.

Of het inmiddels op een andere manier is gelukt met de overschrijving naar Uruguay? Nee. Maar daar komen we niet voor. Ohwatnouweer? Want we hadden helaas de nurkse Spaanse baliesnor in plaats van de aardige donkere Spaanse. We willen geld overmaken via. Oh. Geld overmaken. Ja. Via internet. Oh. Kan je toch zelf wel? Jamaar, via de website van Canadees. Oh. Nou. Moejjedoen. Jamaargaatniet. Oh.

Goed. Puntje bij paaltje. Onze credietlimiet blijkt opeens zonder enige aankondiging te zijn verlaagd. Van weet ik veel genoeg, naar 100 euro per maand. Jaaaa haaaallooooo! Daarvoor betalen we niet ik weet niet hoe idiote bedragen aan commissietje hier, extra creditkaartheffingsbetalinkje daar. Kom zeg. Gooi die kaart maar door de vernietiger.

Nurkse bankemployee belt nog tot twee keer toe met ons eigenlijke kantoor in Mieres. Dat dan weer wel. Maar Mieres blijkt nurkser. Nee, dut ze niks als we de creditkaart opzeggen.

Goed. Prrr. Hier tekenen. Kaart door de vernietiger. Kgggrrrr.

Fijn! Vriend Pepo bevestigt ons dit relaas dezelfde dag in geuren en kleuren. We zitten in het hart van het nieuws. Spanje is in paniek. Eurocrisis, en niet zo'n beetje ook. De banken hebben net in pong-pong dominoeffect de limieten van de creditcards van hun kleine klantjes ingetrokken. Van al die mensen die aan het eind van hun financiële latijn nog wat creditkaarttegoed bijpakken, dan niet meer betalen, dan failliet gaan.

En waar gehakt wordt, vallen spaanders. Kleine klantjes zijn kleine klantjes. Dus ook al ben je een brave borst, dan nog doen we lekker onaangekondigd je limiet tot peuterniveau naar beneden. Wel voor een volwassen creditcard betalen. Fijn.

Daar zit je dan. Geen creditcard, want je bent een te consequent direct afbetalende sukkel. Geen stroom, want geen waterkracht. Geen stroom, want te weinig zonnekracht op de te weinig krachtige paneeltjes. Dus geen internet. Dus geen e-mail met de Canadees.

Ok. Naar het Telecentro in het durp. Gesloten. Ja. Lokaal feest zus en zo. Santa Jacoba Met Het Korte Achterlijf. Och? Andere keer dan maar... Andere keer. Weer gesloten. Ja. Internetcursus voor Mensen Met Mutsen. Okeee...?! Uiteindelijk toch open. Mailen met Canadees.

Canadees gelooft geen barst van het verhaal. Maar blijft nog net op het uiterste randje van zijn buitencategorie Canadese beleefdheid bengelen. Hij stuurt zuchtend een overzicht met bankgegevens. Dan kunnen we het bedrag rechtstreeks overmaken op zijn rekening. En echt. Het lukt. Jawel.

Jammer dat Canadees op de valreep toch niet zijn venijn voor zich weet te houden en een snerende opmerking moet maken over mijn gebrekkige vermogen tot het overmaken van geld op een buitenlands rekeningnummer. 't Is dat hij het geld dan net heeft ontvangen nadat de banken het onderling 5 werkdagen hebben weten vast te houden. Tegen € 20,- bijbetaling. Fijn. Canadees is net te laat met zijn opmerking. Anders had ik de hele bestelling alsnog ingetrokken.

Ondertussen vraag ik me af waarom die banken niet nog steeds schathemelrijk zijn. Miljoenen bonussen zijn blijkbaar niet genoeg voor sommige mensen. Jammer voor ze. Wat een gebrekkig leven. En wel heeel erg jammer voor de mensen die daardoor moeten verrekken. Nee, ik heb het niet over mezelf. Ook ik ben absurd rijk in vergelijking tot het merendeel van de wereldbevolking.

Brievenbus voor Fontebona. Foto: Astrid

Goed. De bestelling schijnt onderweg te zijn. We verheugen ons nu al op de aflevering. Dat geeft ongetwijfeld weer een heel nieuw soaphoofdstuk, nu we voor Fontebona een echt postadres hebben aangevraagd bij Spaanse tante Pos.

Never a dull moment. Hoezo al culo del mundo? Waren we er maar eens!

houtkachel

Tussen alle bedrijven door zijn we maar wat blij met ons houtkacheltje in Fontebona. Begin dit jaar op aandringen van Bruno in de Postkoets geplaatst. En nu ik even in Sarabia zit met een toch ook niet te versmaden Zibro petroleumkachel, mis ik die geweldige bak droge warmte wel heel erg.

Nog even en het is weer houthakseizoen. Hout voor bouw en de stook hakken. Hopelijk met hulp van een mobiele zaaginstallatie en ezels. Ik kijk er naar uit. Geef mij maar houthakken al culo del mundo. Graag meer dull moments.

Dull moment van Lola. Foto: Thomas

We hebben nu ook de eerste gasten op Casa Inimini gehad. Kort, maar toch. Ook dat begin is er.

eerste tentje. Foto: Astrid

panoramadouche

We worden nog eens geroutineerde panoramadouchebouwers. Na Casa Inimini heeft nu ook Camping Fontebona een panoramadouche. Die met veel genoegen door de kampeerders is uitgetest. De jongste douchester (3) wilde er zelfs helemaal niet meer uit.

panoramadouche. Foto: Thomas

burgemeesteres

Een week of wat geleden mochten we op audiëntie bij de nieuwe burgemeesteres van de gemeente Piloña. Door ons aangevraagd. We wilden eens peilen wat zij van ons vond (niets, ze kende onze plannen niet eens, ondanks haar handtekening). En om eens te kijken of er wat samenwerking te regelen viel (ja, misschien, na de pruimentijd). Uiteraard horen we hier niets meer van totdat we haar meermalen een duwtje geven.

Carmen Barrera, de nieuwe burgemeester van Piloña (r.). Oud-burgemeester Camilo Montes (l.) lacht op deze foto nog. Beide hebben banaan in hun oor. Bron: elcomercio.es

en nu

En nu. En nu druk natuurlijk. De rampomp die door Thomas uit samen nog geen 10 euro aan standaardonderdelen in elkaar is geknutseld, doet het voortreffelijk. Anders was er ook geen werkende panoramadouche. De eerste verdieping van de stal wordt steeds bewoonbaarder, dus daar kunnen we nog voor de winter intrekken. We gaan nu de aan- en afvoer voor de douches en toiletten goed aanleggen. Dan kan daarna langzaamaan het échte sanitair in de stal ingebouwd. Agnes en Lola, de ezels, komen heel binnenkort. Dat zal wat worden.

Tuin en stal nu. Foto: Thomas

Er zijn ietsjes minder adelaarsvarens. De tuin doet het beter dan vorig jaar. Tot zover dit jaar al 70 aanmeldingen van helpers, waarvan we maar een fractie echt konden laten komen. 't Gaat best lekker. Hoewel we er nog niet zijn, zoals een kampeerster terecht zei.

Ach ja. Zoals ze in Spanje zeggen: no se ganó Zamora en una hora. Ook Rome werd niet op één dag gebouwd.

De eeeeee ...... Prrrrui - Men - Chuttt - Nnney ! ! !

Voorraadbeheer pruimenchutney. Foto: Thommas

Tuurlijk vertellen we niet alles. Wij fluisteren per slot van rekening als bijlage nog de juiste magische woorden in het donkerbruine sausje. Tussendoor. Aan het eind. In de voorraadkelder. Hah!

Maaaarrr. In principe. Met. Veel. Liefde. Kom je met de volgende bereidingswijze. Als je heeeel Vriendelijk tegen de pruimenprut bent. Aaaaarrrdig in de buurt:

PRUIMENCHUTNEY, ingrediënten 

- 4 kg pruimen (rijp, nog warm van de zon, ongespoten natuurlijk, een beetje pruimenboom heeft helemaal geen witte poeders nodig, alleen wat snoei)
- 1 kg uien (van de buurman, die praat er ook al tegen, ¡hombre!)
- 4 knoflooktenen (van die hele dikke, of doe er anders maar lekker meer, ook hier op voorhand goed tegen praten, vanaf november al, als je de teentjes die tot ware KNOF-loken uitlopen met een beetje koeienmest op een gezellig rijtje in de grond duwt)
- een handbreed stuk geschilde en geraspte verse gemberwortel (ongeveer heh, altijd naar smaak, en denk er aan, net als bij alle voedsel zitten de vitaminen net onder de schil) OF 10 gemberbolletjes uit een potje OF als je het echt niet redt 2 el gemberpoeder
- 4 el grove mosterd van die heerlijke scherpe mosterd van de Aldi die je neus uitkomt (of 2 el mosterdzaadjes)
- 2 el zout
- 2 citroenen of limoenen, maar echt nodig is het niet (jahaa, doen wij dat nou, of doen wij dat niet?!)
- 8 el gembersiroop, maar echt nodig is het niet (nou, wat denk je?)

- 1 liter ciderazijn (uiteraard, in Asturias, met al die Keltische invloeden, maar je mag ook rode wijnazijn gebruiken, leuk voor de kleur, of witte wijnazijn, ook goed. Eventueel doe je het goedkoopste azijngoedje dat je kan vinden, maar dan op schoonmaakazijn na hoor, je kan het echt TE krenterig maken. En uiteraard. Met de juiste magische woorden krijg je nog steeds een ge - ni - a - le chutney!)
- 1 kg suiker (de wat geraffineerdere soorten, zoals basterdsuiker of rietsuiker zijn natuurlijk beter, maar ja, omdat wij toch al tegen de chutney praten, hebben WIJ dat niet nodig, dure suiker)

- 1 grote gietijzeren pan met dikke bodem
- iets van 5, 6, 7, 8 goed gesteriliseerde ex-jampotten, hoewel Pandapindakaaspotten met plastic deksel van de Aldi in dit geval, in tegenstelling tot bij pruimenJAM (nee, zoek dat zelf maar uit), ook prima werken

PRUIMENCHUTNEY, bereiding

Halveer de pruimen. Verwijder de pitten.

Meng de eerste 6 ingrediënten, dus de pruimen, de uien, de knoflook, de gember, de mosterd en het zout in een grote pan met dikke bodem door elkaar. Je kan er ook nog citroen/limoen en extra gembersiroop bij doen. Wat je maar wilt.

Laat de chutney in wording op een vuurtje 30, 40 minuten sudderen. Dan horen alle ingrediënten zo zacht te zijn dat je ze met een houten lepel makkelijk kan fijnduwen. Niet dat je nu alles moet gaan prakken. Jakkes. Eén pruimpje is voldoende. 't Is een controlemiddel.

Wel essentieel. De laatste 2 ingrediënten, azijn en suiker, erbij. Na die 30, 40 minuten. Rustig roerend. Niet alles in één kwak erbij gooien alsjeblieft. Vervolgens roeren, roeren, roeren, roeren. Glaasje cider erbij. Voor jezelf hoor, niet voor de chutney, maar niet teveel, want je moet. Roeren roeren roeren roeren. Zie je wel dat je toch een pan met dikke bodem had moeten kiezen?! Enfin.

Het duurt nu rustig nog een uur, maar reken ook zeker op anderhalf uur tot de chutney genoeg is ingedikt. Neem nog een cider. Voor jezelf. Niet voor de chutney. Er is genoeg. Maar blijf er wel bij. Niets is zo erg als een pan stampvol overheerlijke ingrediënten te laten aanbranden omdat je wat te diep in het glaasje (cider) hebt gekeken.

Na veel, maar als je het goed doet niet onaangenaam roeren, de geur trekt immers ook nu al je favoriete buren aan ... :

Taadaa, de chutney is klaar.

Hoe weet je dat?

Een goede chutney is pas klaar als je met een houten lepel een geul in de saus kan trekken die minstens een paar seconden blijft staan, terwijl de ontstane geul zich ondertussen langzaam met vocht vult (eigenlijk moet je met wat fantasie het hele alfabet kunnen schrijven, maar daar zal ik je niet mee vermoeien, een gewone huis-, tuin-, en keukengeul is voldoende).

Doe de chutney zonder knoeien op de randjes over in schone potten, die het liefst in heet water of beter nog van tevoren in de snelkookpan zijn gesteriliseerd. Gooi de potten na afsluiting op de kop. Dan steriliseer je met de brandschone chutney het deksel en die gemene randjes die je eigenlijk nooit echt schoon krijgt, toch nog wat extra.

Niet dat je echt schoon hoeft te werken bij chutney, want chutney is van zichzelf ontzettend zuur, hoewel je dat er, en dat is één van de charmes ervan, er niet aan afproeft. Het hele idee achter chutney is dat je het ook bijvoorbeeld in een zinderend heet Indisch klimaat een hele tijd kan bewaren.

Hoor eens. Je mag de potten weer rechtop zetten. Nu. Later. Wat je wilt.

Bewaar de potten minstens(!) 3, 4 weken op een koele, donkere plek (en laat ze daar eigenlijk ook maar lekker staan). In die tijd kunnen de ingrediënten goed rijpen en intrekken. Daarna kan je de chutney beginnen te gebruiken. Eten.

Ze. Zeggen dat je geopende potten het beste in de koelkast kan zetten. Wij. Bewaren ze regelmatig in de kokende hitte. In de Postkoets wordt het in deze tijd van het jaar makkelijk tussen de 40 en 50 graden Celsius. Het koelkastje reserveren we voor de echt belangrijke etenswaren. Tot nu toe hebben wij bij zo'n oververhitte pot helemaal niets van bederf gemerkt.

Goed. Dat is onze ervaring. En wij praten natuurlijk tegen de chutney. Dat zal vast helpen.

Wij eten nu soms pruimenchutney, omdat die onbedoeld achter nieuwere potten verzeild is geraakt, van minstens 3 jaar oud. Genialer dan ooit. Mocht je dat niet aandurven. Twee jaar kan je een pruimenchutney toch zeker bewaren.

PRUIMENCHUTNEY, waarbij in vredesnaam?!

Och joh, bij zoveel: bij een klont tot dan toe fantasieloze rijst. Op een toastje jonge Goudse. Cold turkey op je boterham. Als barbecuesaus. Dipsaus. Doe eens gek. Wat je maar wilt. Pruimenchutney is lekker. Echt waar.

Met dank aan http://www.sjeef.eu/Nederlands/Recepten/Bijgerechten/pruimenchutney.html, hoewel wij er in de loop der tijd onze geheel eigen influisteringen aan hebben gegeven

Ik heb het maar niet over de perzikchutney. Of de walnoot-perenchutney. De mangochutney. De tomatenchutney. De Bengaalse chutney.

Ach ja. Met de pruimenchutney zullen we de oorlog wel niet zullen winnen, dus we gaan voor de camping. Tussen alle pruimenbedrijven door zijn we erg druk bezig de eerste betalende gasten binnen te krijgen. Camping Fontebona is nog zeker niet up, maar we willen er deze zomer al wel wat running in krijgen.

Dus als jelui er wat van dichtbij kennen die het heerlijk vinden tegen weinig geld veel rust te krijgen doch weinig comfort (maar wel weer met een warme douche!), dan staat Camping Fontebona daar voor open. Met hele kuddes prima pruimenchutney. Jawel.